Różnica między przedstawicielem podatkowym, a pełnomocnikiem

Na gruncie prawa podatkowego i prawa cywilnego należy odróżnić instytucję przedstawiciela podatkowego ustanawianego przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą od pełnomocnictwa.

Zgodnie bowiem z artykułem 18a ustęp 1 Ustawy o VAT podatnik podatku od towarów i usług nieposiadający siedziby działalności gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium państwa członkowskiego, podlegający obowiązkowi zarejestrowania się jako podatnik VAT czynny, jest obowiązany ustanowić przedstawiciela podatkowego. Według artykułu 18c ustawy o VAT ustęp 1 przedstawiciel podatkowy wykonuje w imieniu i na rzecz podatnika, dla którego został ustanowiony: obowiązki tego podatnika w zakresie rozliczania podatku. Zaś zgodnie z artykułem 98 Kodeksu Cywilnego pełnomocnictwo obejmuje umocowanie do czynności zwykłego zarządu, takich jak składanie w imieniu przedsiębiorcy dokumentów podatkowych do urzędów skarbowych, uczestnictwo w prowadzonym postępowaniu podatkowym.

W tezie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10.10.2019 r. sygn. I FSK 1420/19 jest mowa o przedstawicielu podatkowym, ustanowionym na podstawie artykułu 18a ustawy o VAT, przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium państwa członkowskiego, podlegającego obowiązkowi zarejestrowania się jako podatnik VAT czynny, z uwagi na zakres działania określony w artykule 18c ustawy o VAT nie ma umocowania do reprezentowania tego podatnika w postępowaniu podatkowym.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż wbrew podniesionym w niej zarzutom przyjęta przez Sąd I instancji ocena zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia była prawidłowa.

Spór w niniejszej sprawie dotyczył prawidłowości doręczenia decyzji organu pierwszej instancji z 20 lipca 2017 r. w przedmiocie nadwyżki VAT naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy i do zapłaty na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT.

Zdaniem skarżącej spółki doręczenie decyzji było wadliwe, bowiem zostało błędnie skierowane na adres jej siedziby zamiast na adres ustanowionego w sprawie przedstawiciela podatkowego, co w konsekwencji spowodowało nieprawidłowe ustalenie początkowego terminu do wniesienia odwołania. Z kolei organ drugiej instancji wywodził, że doręczenie było prawidłowe, bowiem organ pierwszej instancji skutecznie doręczył decyzję skarżącej spółce na adres jej siedziby.

Błędne jest natomiast stanowisko skarżącej spółki, z którego wywodzi, że decyzja powinna być doręczona przedstawicielowi podatkowemu i związane z tym stanowiskiem zarzuty skargi kasacyjnej. Wskazać należy, na co słusznie zwrócił uwagę Sąd I instancji, że instytucja przedstawicielstwa podatkowego oraz zakres zastrzeżonych ustawowo na jego rzecz czynności, jest odmiennie uregulowany od instytucji pełnomocnictwa.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna nie zawierała uzasadnionych podstaw i podlegała oddaleniu.

W wyroku w sprawie sygn. sygn. I FSK 1420/19 Naczelny Sąd Administracyjny słusznie uznał, że instytucja przedstawiciela podatkowego nie jest tożsama z instytucją pełnomocnictwa. Zgodnie z artykułem 18c ustawy o VAT ustęp 1 przedstawiciel podatkowy wykonuje w imieniu i na rzecz podatnika, dla którego został ustanowiony: obowiązki tego podatnika w zakresie rozliczania podatku, w tym w zakresie sporządzania deklaracji podatkowych oraz informacji podsumowujących podatników VAT UE, a także w zakresie prowadzenia i przechowywania dokumentacji, w tym ewidencji, na potrzeby podatku, ustęp 2 inne czynności wynikające z przepisów o podatku od towarów i usług, jeżeli został do tego upoważniony w umowie. Pełnomocnictwo zaś zostało określone w artykule 98 Kodeksu Cywilnego - pełnomocnictwo ogólne obejmuje umocowanie do czynności zwykłego zarządu. Do czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu potrzebne jest pełnomocnictwo określające ich rodzaj, chyba że ustawa wymaga pełnomocnictwa do poszczególnej czynności. Wynika z tego, że nie można domagać się wysyłania przez organy administracji podatkowej dokumentów na adres przedstawiciela podatkowego. Może to wywołać poważne konsekwencje prawne i narazić przedsiębiorcę na przykre konsekwencje prawne.

Autor: 
Jakub Kulas

Dodaj komentarz

CAPTCHA
Przepisz kod z obrazka.
15 + 0 =
Rozwiąż proszę powyższe zadanie matematyczne i wprowadź wynik.